Dit is de preek van zondag 17 november 2013. Door de Crisis Heen Het evangelie van vandaag is niet bedoeld om ons schrik aan te jagen over een catastrofe of de vernietiging van onze aarde. Juist integendeel. Jezus wil ons leren kijken door de verschrikkingen heen van de tijd, en vooral oog te hebben voor een dieper gebeuren: de doorbraak van het nieuwe leven. Het is niet moeilijk te zien dat ook in onze wereld van vandaag schrikwekkende dingen gebeuren. Orkanen en aardbevingen zoals wat er gebeurd is in de Filippijnen de afgelopen week, oorlogen en aanslagen zoals wat nu nog gebeurt in Syrië en Iraq, het lijkt wel een aaneenschakeling van catastrofes. Velen zien dan ook niets meer dan dat. Voor hen is alles alleen maar chaos. En in de kerk zelf horen we verhalen van kerksluitingen, misbruikschandalen, discussie over Zwarte piet tijdens het Sinterklaas feest, en nu de rel over het lied ‘stille nacht’. Problemen zijn er genoeg om ontmoedigd te worden. Alles gaat voorbij, zelfs al hebben wij mensen nog zo goed bedoelde en zelfs gelovige inspanningen gedaan in de vorm van het bouwen van tempels, fraaie kathedralen, parochiekerken en kapelletjes. Jezus wijst ook ons erop, dat dit alles anders zal worden. En, als we eerlijk zijn, zien we dat nu al om ons heen gebeuren. Van de oude tempel in Jeruzalem is er al eeuwenlang slechts één stukje muur overgebleven: de Klaagmuur. Vele middeleeuwse kathedralen en kerken zijn vaak nog maar voor een handjevol gelovigen een godsdienstig toevluchtsoord en worden slechts hoofdzakelijk nog uit historisch of museale belangstelling bezocht door grotere drommen toeristen of raken steeds meer in verval, omdat er te weinig inkomsten zijn voor onderhoud en herstel. En in onze omgeving zien we, dat steeds meer kerkgebouwen worden afgestoten en een andere bestemming krijgen vanwege een schrikbarend dalen van het aantal praktiserende parochianen. Gelovigen echter zien nu juist meer dan alleen maar verschrikkingen. Zij ontwaren een evolutie, een lijn, een richting, een hoopvol perspectief. Zij erkennen dat onze wereld, ondanks chaos en verwarring, groeit naar bevrijding en eenheid. Christenen geloven niet, zoals de pessimisten, dat onze wereld op weg is naar een totale vernietiging, maar wel dat de schrikwekkende dingen van dit ogenblik een doorgangsfase zijn naar iets nieuws: de uiteindelijke overwinning van een leven in God. Wij geloven dat onze wereld niet vernietigd, maar voortdurend herschapen wordt tot het liefderijk van Christus. Waarom vallen in deze herfsttijd de bruingekleurde bladeren van de bomen? Niet alleen omdat zij uitgeleefd zijn, maar ook omdat de nieuwe botten reeds aan het duwen zijn om plaats te krijgen. Gelovigen zijn mensen die niet alleen de vallende bladeren zien. In hun visie over het leven houden zij er rekening mee dat de nieuwe scheuten onder de schors reeds aanwezig zijn, ook al ziet niemand ze voor het ogenblik reeds. Het evangelie roept ons op mee te werken aan de groei van deze nieuwe schepping, niet langs de kant te gaan staan bij diegenen, die door de catastrofen van het ogenblik verlamd geraken van schrik en dan vooral hun eigenbelang gaan verdedigen. Integendeel. Juist in ogenblikken van crisis komt het erop aan dat wij, die een hoopvolle visie hebben, de handen uit de mouwen steken om, met de krachten die wij hebben, te helpen waar wij kunnen. Misschien verliezen velen de moed omdat zij nog zo weinig resultaat zien van het groeiende liefderijk. Oorlogen, haat, ziekten, rampen en tegenslagen doen ons soms twijfelen aan de vooruitgang van de liefde. Maar wij, christenen, zijn juist bij de eersten die zich, ondanks vele twijfels, blijven inzetten voor de uitbreiding van het Rijk van Gods Liefde. In dat gevecht tegen onheil staat God immers aan onze kant. Hij inspireert ons tot een engagement die sterker is dan alle vernietigingskrachten. Hij vraagt dat wij met Hem standvastig blijven kiezen voor de liefde, voor de lijn en de bedoeling die Hij in onze wereld legt. Standvastigheid in geloof, hoop en liefde, dat is het sleutelwoord, waarmee de deur van het onvergankelijke Koninkrijk van God voor ons geopend zal worden. In plaats van vrees en ontmoediging te wekken, brengt het evangelie ons dus niet alleen tot een hoopvol perspectief, maar ook tot een vernieuwd engagement in onze wereld. Zo durven wij naar elke nieuwe dag vol hoop uitzien als naar dé dag van God. Pastor Mathew