|
|
Dit is de preek van zondag 9 juni 2013. Lezingen: 1 Koningen 17, 17-24 en Lucs 7, 11-17 Het is al enkele jaren geleden, dat de profeet Elia de weduwe tegenkwam. Het was in de tijd van de grote droogte en hongersnood. De profeet Elia was op de vlucht. Hij had de koning veroordeeld, omdat hij afgoden vereerde. Afgoden diende je om er vooral zélf beter van te worden. De koning luisterde niet naar de God van het leven, die omziet naar al zijn mensenkinderen. De koning hield niet van die kritiek en Elia moest vluchten voor zijn leven. Na een barre tocht door de woestijn kwam Elia bij een weduwe terecht te Sarepta. Ze was bezig om met haar laatste olie en meel nog een broodje voor haar zoon en haar zelf te maken.. daarna wachtte de dood. In tegenstelling tot de koning, stelde zij haar eigen leven niet voorop, maar deelde eerst het brood met Elia. Tot haar verwondering, raakte de pot met olie en meel daarna niet op. Zij bleef in leven tot het moment dat haar zoon ernstig ziek werd en het leven uit hem scheen te wijken. Het was een breukpunt. Tijdens de hongersnood had zij zich erop ingesteld tezamen met haar zoon te moeten sterven. Maar nu moest ze machteloos toezien hoe haar zoon stierf. Ze is verbitterd. Eerst verloor ze haar man,en stond ze er alleen voor met haar zoon met een dreigende hongerdood, maar na een korte opleving zal ze straks toch helemaal alleen achter blijven en niemand die meer voor haar zorgt. Ze is vertwijfeld: Waarom heeft God mij laten leven, als ik mijn zoon moet zien stierven? Is dit een straf…!? Gaat God zo met ons mensen om?! God is geen God van de dood, maar een God van het léven: Hij wil dat wij leven! En toch.., toch zien we hoe mensen moeten lijden, en dat voelt als onrecht.. Waarom als je God altijd gediend hebt, laat God je lijden? Maar ook als je God niet gediend hebt … Waarom het leed in de wereld? We krijgen er geen direct antwoord op. De profeet Elia werpt zich voor God neer, en vraagt vertwijfeld waarom ook het onheil over de weduwe moet komen? Met alle macht probeert hij vervolgens, de levenswarmte weer in de jongen te krijgen. En op zijn bede keert de levensadem weer in de jongen terug, en hij geeft de zoon weer terug aan zijn moeder.. Eeuwen later zal het Jezus zélf zijn, die het pad kruist van een begrafenisstoet. Ook daar is het een weduwe die er alleen voor staat en nu ook haar enige zoon moet missen. Jezus wordt door een diep medelijden om haar getroffen. Hij raakt de baar aan. Spreekt de jongen toe, en er komt weer leven: God is de God van het léven… Maar dat betekent niet dat ons leven, zonder pijn tegenslagen en zelfs zonder lijden zal zijn. We weten niet waarom. Alleen de zekerheid, dat God de dood niet wil. En dat hij zélfs waar het kwaad ons treft, het nog kan veranderen in wat ons of anderen uiteindelijke ten goede zal komen… We kunnen en mogen aan het leed niet voorbijgaan, dat deed Jezus niet en daar kan geen enkel gelovig mens aan voorbijgaan. Maar we krijgen de belofte, dat waar de dood -in welke vorm dan ook- ons leven kruist, God ons niet in de steek laat. Hij lijd met ons, en gaat met ons mee tot wij weer volop zullen léven. Overweging pastoor Roland Putman ofm |
|